پاینده و شاد و مهربان باشیم
لطفی کن و اشتباه ما را نفرست از چاله به سوی چاه ما را نفرست
من با تو صمیمی ام پس از این دیگر دنبال نخود سیاه ما را نفرست
(قاسم پهلوان)
این روزها
سایه شده ام
آینه ها از من رد می شوند
با چشم های تو
خودم را نمی بینم
هر روز صبح
دسته ی کاغذ ها را مرتب می کنم
مداد های تراشیده را به ترتیب قد
صندلی را -کمی- عقب می کشم
سپیدی دیوار به موهایم می نشیند
سرما
در دست هایم می خزد
و جهان در هاله ای از تابستان فرو رفته است
حلقه ای تنگ
از تنفس مردگان را حس می کنم
ریشه های گیاه غریبی در من زندگی می کنند
وگنجشک ها
در جهان دیگری می رویند
به خیالت بگو:
اين پنجره همیشه رو به آفتاب باز می شود
-اگر هوای پریدن داری...
(حاتمه سیدزاده)
"تقلا"
شناي پروانه
قورباغه
آدم
نه
حركتي به جلو صورت نمي گيرد
آنقدر كه
نهنگ ها هم به گِل نشسته اند!
(علیرضا سبحانی)
چه بی جهت
تمام لحظه های شب
در انتظار نور تو
سیاه شد
چه بی جهت
تمام آن امیدها
تباه شد
چه بی جهت
در انتظار لحظه ای
که پرده ها بر افکنی
غریو ِ حبس در گلو
به جای داد ، آه شد
چه بی جهت
پرنده بر فراز آشیان خود ، شکار شد
و چاله ، چاه شد
تباه شد
سیاه شد
و این چنین چه بی جهت
حقوقمان ، به باد رفت
و نام آنچه ماند بر سرم
کلاه شد
چه بی جهت
نگاه من ، پراز جنون ِ انتظارِ بامداد
اسیر دام ماه شد
چه بی جهت
چه بی جهت
تمام من
تمام تو
تمام ما
تمام شد...
(محمد مساعد)
(جور دیگر)
چشم هایم را شسته ام
صبح ماه در می آیدو
هوا تاریک می شود
خورشید شب می تابد و
روشنایی بیداد می کند
کلاغ ها سفید پوش اند و
قو ها عزادار
بهار برگ ریزان است و
پاییز فصل شکوفه ها
اصلا رستم را سهراب سپهری کشت
این ها که روی کارتن خوابیده اند
مستانی هستند که راه خانه ی شان را از یاد برده اند
(حمیدرضا اقبالدوست)
(ماهیت)
ماهیت من روشن است
اینکه در سینه می تپد
قلب من نیست
بمبی است
که در سینه روزگار
کار گذاشته اند
(جهان پهلوان)
کم پشت و پا نخورده ام
کم به زمین ...
باید پایم را
از گود دنیای کامپیوتری
کنار بکشم
جهان : شیطان می خواست
نه پهلوان!
(حسین قاسمی)
و شعر داستانی از هامون یوسفی
سالهاست که خیابان خنکایش را از تو وام میگیرد
چین و چروک صورتت خبر از سالهایی دور میدهد
تو اینجا روی پاهای خودت ایستاده ای
محکم و استوار
یقین دارم این روزها درخت های جوان منتظر تو اند
بلند شو و سهمت را از زمین بگیر
بلند شو و بشکن سنگ فرش ها را
بلند شو بلند شو و بشکن این فضای یک متری را
(هامون یوسفی)